قوانین زیر در حال حاضر در کشور ما به عنوان قوانین مبنا مورد عمل می‌باشد:
1- قانون تجارت مصوب اردیبهشت سال 1311 خورشیدی که منبع اصلی حقوق تجارت بویژه در ابعاد بازرگانی داخلی می‌باشد، این قانون در آغاز 600 ماده داشته که در اسفند ماه 1347 تعداد 300 ماده که در خصوص شرکت‌های سهامی می‌باشد به آن اضافه شده است.
2- قانون امور گمرکی مصوب 1350 خورشیدی که 60 ماده دارد. آئین نامه اجرایی آن نیز 398 ماده دارد که در حال حاضر با اصلاحات جزیی که بعد از انقلاب در آن به عمل آمده مورد عمل گمرکات کشور می‌باشد.
البته لایحه جدیدی در 168 ماده تهیه شده که پیش‌نویس آن، در مراحل اداری است تا در صورت تصویب جایگزین قانون فعلی شود.
3- قانون صادرات و واردات مصوب سال 1372 خورشیدی که مقررات مربوط به صادرات و واردات را در 24 ماده و همچنین آئین‌نامه آن در 47 ماده تنظیم کرده است. بخشی از مواد قانون فوق و آئین‌نام آن بر اساس قانون ساماندهی مبادلات مرزی مصوب 6/7/1384 خورشیدی ملغی‌الاثر شده است.
4- قانون واگذاری معاملات ارزی به بانک مرکزی ایران مصوب 1336 خورشیدی و اصلاحیه‌های بعدی آن که سیاست‌گذاری‌های ارزی، معاملات ارزی و تعیین نرخ ارز را به آن بانک واگذار کرده است.

ریشه یا مصدر واژه Forwarder از کلمه Forward است که در فرهنگ لغات به معنی "فرستادن، رساندن، حمل و نقل، پیش بردن، جلو بردن یا جلو انداختن" آمده است. اما در صنعت حمل ونقل فورواردر شخصی است که برنامه‌ریزی حمل کالا را از طرف مشتری خود از مبدا تا مقصد بر عهده می‌گیرد، بدون آنکه خودش الزاماً نقش فیزیکی حمل را داشته باشد ولی با صدور بارنامه خود در قبال مشتری مسئول حمل و نقل کالا از مبداء تا مقصد است.

Carrier همان متصدی یا عامل فیزیکی حمل و نقل کالاست. در واقع کریرها اشخاصی هستند که کالا را مستقیماً از مشتری یا از فورواردها دریافت نمودند و ترتیب حمل آنرا از مبدا تا مقصد با وسایل حمل و نقل خود مثل کشتی، قطار، کامیون یا هواپیما می‌دهند. مسئولیت و اختیارات کریرها بر اساس کنوانسیون‌های حمل و نقل، عرف بین‌المللی و قوانین و مقررات داخلی کشورها تعیین می‌شود.

دریافتی‌های گمرک از واردات کالا شامل دو قسمت است:‌
1- حقوق پایه گمرکی Customs Duty
2- سود بازرگانی Customs Benfit Tans
نرخ حقوق پایه گمرکی توسط مجلس تعیین می‌شود که از تاریخ 1/1/1382 تاکنون برای کلیه کالاها بلااستثناء 4% ارزش گمرکی آن کالاها تثبیت شده است. حقوق پایه گمرکی در برگیرنده مجموعه‌ای از دریافتی‌ها قبلی گمرک از جمله حقوق گمرکی، حق ثبت سفارش، مابه‌التفاوت سازمان حمایت، عوارض مختلفه گمرکی (بجز عوارض راه و ترابری) می‌باشد که باستناد ماده 15 قانون صادرات و واردات مصوب سال 1372 تجمیع شده و به نام "حقوق پایه گمرکی" موسوم گردیده است.
نرخ سود بازرگانی توسط دولت تعیین می‌شود و دولت با توجه به سیاست‌های اقتصادی یا مالی یا حمایتی خود آنرا برای کالاهای مختلف تعیین نموده و در شرایط متفاوت می‌تواند هر یک را تغییر دهد.
حقوق ورودی Import Duty در واقع مجموع حقوق پایه گمرک و سود بازرگانی است . مثلاً حقوق ورودی خودرو 90% است، یعنی 4% آن حقوق پایه گمرکی و 86% بقیه سود بازرگانی است که دولت آنرا تعیین کرده است.

واژه تعرفه از نام منطقه‌ای در اسپانیا به نام "تاریفا" گرفته شده است. ظاهراً تاریفا TARIFA محلی است که اولین بار مسلمانان به رهبری طارق بن زیاد در سال 711 میلادی به منظور جمع‌آوری اطلاعات و تجسس در آن جا پیاده شده و آنرا گرفتند. واژه فرانسوی Tarif و واژه انگلیسی Tariff که امروزه بکار می‌روند هر دو ازهمان مشتق شده است که میزان یا نرخ مالیات یا عوارض بر واردات یا صادرات کالا را مشخص می‌کند.
در کشور ما نیز تعرفه بمعنی نرخ حقوق ورودی کالهای وارداتی است. امروزه در اقتصاد جدید کمتر کشوری بر صادرات کالاهای خود تعرفه وضع می‌کند.

تعرفه بر مبنای سیاست‌های دولت‌ها در زمینه‌های اقتصادی و بازرگانی به صورت مدل‌های گوناگون وضع می‌شود که شرح آنها بطور اجمال بیان می‌شود:‌
1- تعرفه ارزشی : درصدی از ارزش کالا به عنوان حقوق ورودی تعیین می‌شود. مثال: تعرفه تلویزیون 40% ارزش
2- تعرفه ثابت: که حقوق ورودی بر مبنای واحد متعارف کالا دریافت می‌شود. مثال: تعرفه آهن هر کیلو 50 ریال یا تعرفه موتورسیکلت هر دستگاه 200.000 ریال
3- تعرفه مرکب: که ترکیبی است از تعرفه ارزشی و ثابت و وارد کننده باید هر دو را به گمرک پرداخت کند. مثال: تعرفه برنج 4% ارزش+هرکیلو 1500 ریال
4- تعرفه مخلوط: در این مدل بابت حقوق ورودی کالا هم تعرفه ارزشی تعیین می‌شود و هم تعرفه ثابت و گمرک هر کدام که رقم آن بیشتر و بالاتر باشد دریافت می‌کند:‌
مثال: تعرفه پیچ و مهره 45% ارزش یا هر کیلو 6000 ریال هر کدام که بیشتر باشد.
5- تعرفه ترجیحی: تعرفه ترجیحی معمولاً بین دولت‌هایی که با هم روابط سیاسی یا اقتصادی بهتری دارند وضع می‌شود و از یکدیگر کمتر از بقیه وصول می‌کنند. مثلاً دولت ایران و دولت ترکیه تعرفه‌های ترجیحی اعمال می‌کنند.
مثال: تعرفه اتو برقی برای سایر کشورها 60% ارزش تعیین شده ولی اتوبرقی وارده از ترکیه با اعمال تعرفه‌های ترجیحی به نرخ 4/50% وارد می‌شود.
6- تعرفه‌های تبعیضی: تعرفه‌های تبعیضی عکس تعرفه‌های ترجیحی است. یعنی کشورهای نسبت به واردات تمام یا بخشی از واردات از کشوری دیگر نرخ تعرفه را بالاتر از نرخ تعیین شده وضع می‌نماید.
مثال:‌تعرفه کنسانتره میوه 10%
تعرفه کنسانتره میوه از چین 40%

ترخیصیه یا Delivery order سندی است که شرکت حمل کننده کالا یا نماینده وی در ایران صادر می‌کند، صدور این سند به این معنی است که وارد کننده کالا با شرکت حمل تسویه حساب نموده و مطالبات وی از جمله کرایه حمل را پرداخت کرده است. معمولاً گمرک با مداخله ترخیصیه ، قبض انبار را به وارد کننده کالا یا نماینده وی تحویل می‌دهد.

بر اساس قوانین و مقررات جاری کشور در حال حاضر واردات کالا از امریکا چه بطور مستقیم و چه بطور غیر مستقیم و همچنین صادرات کالا به آن کشور منع قانونی ندارد. باید توجه داشت که بر اساس ماده 9 آئین‌نامه اجرایی قانون صادرات و واردات هر گونه معامله با رژیم اشغالگر قدس ممنوع است.

واردات از نظر ارزی به دو دسته با انتقال ارز دولت و بدون انتقال ارز دولت تقسیم می‌شود. بدون انتقال ارز یعنی بدون انتقال ارز دولتی. در این گونه واردات خود وارد کننده مسئول تامین ارز برای واردات می‌باشد. باید توجه داشت که در واردات با انتقال ارز وارد کننده حتماً باید از سیستم بانکی مجاز کشور و با افتتاح اعتبارات اسنادی اقدام کند.

ارز مربوط به واردات کالاهای بدون انتقال ارز از منابع زیر معمولاً تامین می‌شود:‌
1-ارز بازار
2-ارز با منشاء خارجی
3-ارز حاصل از فروش کالاهای صادراتی در خارج

عناصر تشکیل دهنده بیمه حمل و نقل کالا عبارتست از:
1-ارزش کالا یا Cost که بصورت FOB یا FCA در حمل و نقل کالا بر اساس قواعد اینکوترمز 2000 ظاهر می‌شود.
2-کرایه حمل کالا یا Freight . بدین معنی که شرکت‌های بیمه ، کرایه حمل را نیز تحت پوشش بیمه‌ای قرار می‌دهند.
3-سود متعارف کالا یا همان نفع متصوره از فروش کالا که اگر کالا از بین برود یا خسارت ببیند ، سود آن نیز پرداخت می‌گردد. در واقع شرکت بیمه کالا را به ارزش آن در مقصد بیمه می‌کند.